| تبليغات | X |
|
از هر چه که سخن به میان آید
|
و دختری که گونه هایش را
با برگهای شمعدانی رنگ می زد
اکنون زنی تنهاست
اکنون زنی تنهاست
"فروغ"
نوروز می رسد
با بوی نوبهار
با عطر هر نسیم که در شهرجاری است
با شور و اشتیاق همه کودکان شهر
با رویش شکوفه ی گیلاس باغچه
با نغمه هزار
نوروز می رسد که زداید غبار غم
از چهره ی گرفته ی این مردم غمین
***
من در کنار پنجره ی رو به باغ سیب
از این همه طراوت و زیبایی بهار
مسحور شاهکار خدا
مات مانده ام
***
این روزهای مانده به نوروز و سال نو
دلتنگ عید و خاطره های خوشش شدم
آن شور و اشتیاق
آن انتظار خوب رسیدن به سال نو
آهسته سرزدن
به کفش و لباس نو
با لحن کودکانه بپرسم ز مادرم :
«تاچندروز دیگر نوروز می رسد؟
کی می رسد بهار؟ »
نوروز می رسید و من از اشتیاق آن
آن روزخوب زودتر از روزهای پیش
بیدارمیشدم...
نوروزهای پیش کنار پدربزرگ
سرشار شور وشوق و صفا بود خانه اش...
مادربزرگ و عیدی رنگینه تخم مرغ
یادش بخیرباد
چون می گذشت یک دو سه روز از شروع سال
زاندوه روزهای گذشته
چه آزرده می شدیم
آن روزهای آخر
وان اضطراب بار تکالیف مدرسه!
یادش بخیرباد...
***
نوروز می رسد ولی انگار روزگار
آن روزهای خوب قشنگ قدیم را
با خویش جاودانه ز تقویم برده است...
آرام جان این دل شیدا نوای توست صبر و قرار دلشدگان شـــــد به پای تو
جاویــد باد مهر تو در آسمان عشق پـاینده باد سینه ی دستـان سرای تو
در موسم صیام ، به هر فرد روزه دار خوشتر ز اشتیاق اذان ربنــــــــای تو
درآستان جانان، آن جان جان تویی خلوت گزیدگان همه دیر آشنـــای تو
تا درخیال ایندل مجنونسرودتوست ماند در انتظار به شوق و هـــوای تو
در هربهاردلکشو در هر خزان ســــرد مستی دهد نوای خوش جان فزای تو
سرود تلخ غروبم حکایتم کم کن
شمار ِ لشکر حسرت ز مرز بیرون است
بیا و چندی از این بی نهایتم کم کن
***
چنان مخواه که هم مرز با غروب شوم
به نغمه ی دل تبدارشب به خواب شوم
مخواه کز سر شب تا سپیده چون شمعی
به سوز دل بگدازم به گریه آب شوم
***
دریغ! قدر وفای مرا نمی دانی
دریغ حرف دل از چشم من نمی خوانی
هزار قصه ی ناگفته بی تو بر لب ماند
چرا کنار من ای ماه من نمی مانی؟
***
بمان بمان که مرا با تو شوق پرواز است
بمان که بی تو مرا آرزو چه بی معناست
مرو که کنج قفس این پرنده ی وحشی
غریب و ساکت و خاموش و جاودان تنهاست
***
مرو که بی تو تن دشت عور پاییزم
که بی تو زاویه ای گنگ و کور و دلگیرم
که بی تو قطره اشکی چکیده بر دامن
که بی تو آتش آهم ، ....که بی تو می میرم
آخرین روزهای سال ۸۷- یــــــــــــزد
باران اسفند می بارد
باران اسفند در کویر می بارد
باران اسفند ریز و مدام در کویر می بارد
باران می بارد و با خود بوی بهار را می آورد
یک هفته ی اول به خوبی و خوشی گذشت ولی کم کم متوجه شدیم نگهداری این آقاپسر به این آسونی ها هم نیست!
گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت ور زهندوی شما بر ما جفایی رفت رفت
برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت
در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت
عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت
گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت
از سخن چینان ملالتها پدید آمد ولی گر میان همنشینان ناســــزایی رفت رفت
عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه پای آزادی چه بندی؟گر به جایی رفت رفت!
غزل زیبایی است از حافظ نیک اندیش
۱- امروز توی اینترنت که به دنبال بیت" عشقبازی را تحمل باید ای دل..." می گشتم متوجه ف..ی.ل..ت.ر شدن واژه عشقبازی شدم ! ظاهرا مسئولین محترم نظارت استصوابی بر اینترنت! واژه ی عشقبازی را معادل فارسی س.ک.س دانسته اند!
۲- شکست سنگین دیروز عصر استقلال و امیرخان را خدمت دوستان استقلالی منجمله سهراب عزیز تسلیت می گم...ان شاالله کم کم تا آخر فصل این غرور کاذب امیرخان هم بشکنه تا با ژست های آنچنانی قبل از دربی حرف شکست دادن پرسپولیس با گلهای فراوان را نزند!
۳-دقت کردید سال ۸۷ هم تموم شد؟؟؟
