دلم گرفته خدا زین زمانه ای که رسید

از این سیاهیِ ناپاک مردمان پلید

ز خنجری که خراشید سینه ی  سهراب

ز اشک مادر غمدیده ای که داغ چشید

ز چهره های جفاپیشگانِ زشت نهاد

که نیست بر لبشان غیر شیوه ی تهدید

به گوشه گوشه ی این خاک لاله روئیده

ز خونِ سرخِ جوانان "راه سبز امید"

دلم گرفته خدایا ،نگاه کن کامروز

چگونه قامتِ مامِ وطن ز غصّه خمید

کسی که خود خس و خارِخیانتِ وطن است

گل بهار وطن را به خار و خس  نامید

به عاشقان وطن ، تهمت خیانت زد

کسی که خاکِ وطن را به اجنبی بخشید

**

شما که در پی قدرت چو گرگ خونخوارید

شما که خون ندا را به خاک می ریزید

نمی توان  که به ارعاب و زور و خونریزی

ندای حق طلبی را درون ما بکُشید

اگر که خون من اکنون بهای آزادی است

به نام ایران ما رابه خاک و خون بکِشید

فدای خاک وطن باد خون در رگ ما

که سرفراز بود جاودانه نام شهید

**

تو ای شریف گرانقدر ای شهید وطن

گمان مبر که گل سرخ آرزو خشکید

که خون پاک تو چون  سرخی سپیده دم است

سحر شود شب ایران  زنور این خورشید

بخند هموطن ، امیّدوار باش به حق

"که هست در پی شام سیاه، صبح سپید"*

**تو فکر برون رفت از بلاگفا هستم...به زودی ان شا الله

***خبر ، هولناک است اما ؛ پرویز مشکاتیان هم رفت...

سراینده ی تصنیف "همراه شو عزیز" و سازنده ی آثاری چون بیداد، قاصدک، دستان و...و بسیاری از آثار برجسته ی سه دهه اخیر موسیقی ایران صبح امروز بعلت ایست قلبی درگذشت...روحش شاد

و دختری که گونه هایش را

با برگهای شمعدانی رنگ می زد

اکنون زنی تنهاست

اکنون زنی تنهاست

"فروغ"

نوروز می رسد

با بوی نوبهار

با عطر هر نسیم که در شهرجاری است

با شور و اشتیاق همه کودکان شهر

با رویش شکوفه ی گیلاس باغچه

با نغمه هزار

نوروز می رسد که زداید غبار غم

از چهره ی گرفته ی این مردم غمین

***

من در کنار پنجره ی رو به باغ سیب

از این همه طراوت و زیبایی بهار

مسحور شاهکار خدا

                         مات مانده ام

***

این روزهای مانده به نوروز و سال نو

دلتنگ عید و خاطره های خوشش شدم

آن شور و اشتیاق

آن انتظار خوب رسیدن به سال نو

آهسته سرزدن

               به کفش و لباس نو

با لحن کودکانه بپرسم ز مادرم :

«تاچندروز دیگر نوروز می رسد؟

                       کی می رسد بهار؟ »

نوروز می رسید و من از اشتیاق آن

آن روزخوب زودتر از روزهای پیش

بیدارمیشدم...

نوروزهای پیش کنار پدربزرگ

سرشار شور وشوق و صفا بود خانه اش...

مادربزرگ و عیدی رنگینه تخم مرغ

یادش بخیرباد

چون می گذشت یک دو سه روز از شروع سال

زاندوه روزهای گذشته

                        چه آزرده می شدیم

آن روزهای آخر

وان اضطراب بار تکالیف مدرسه!

یادش بخیرباد...

***

نوروز می رسد ولی انگار روزگار

آن روزهای خوب قشنگ قدیم را

با خویش جاودانه ز تقویم برده است...

آرام جان این دل شیدا نوای توست                صبر و قرار دلشدگان شـــــد به پای تو

جاویــد باد مهر تو در آسمان عشق                 پـاینده باد سینه ی دستـان سرای تو

در موسم صیام ، به  هر فرد روزه دار                 خوشتر  ز  اشتیاق اذان ربنــــــــای  تو

درآستان جانان، آن جان جان تویی                خلوت گزیدگان  همه دیر آشنـــای تو

 تا درخیال ایندل مجنونسرودتوست              ماند در انتظار  به  شوق و هـــوای تو

 در هربهاردلکشو در هر خزان ســــرد              مستی دهد نوای خوش جان فزای تو  

سرود تلخ غروبم حکایتم کم کن

شمار ِ لشکر حسرت ز مرز بیرون است

بیا و چندی از این بی نهایتم کم کن

                     ***

چنان مخواه که هم مرز با غروب شوم

به نغمه ی دل تبدارشب به خواب شوم

مخواه کز سر شب تا سپیده چون شمعی

به سوز دل بگدازم به گریه آب شوم

                      ***

دریغ! قدر وفای مرا نمی دانی

دریغ حرف دل از چشم من نمی خوانی

هزار قصه ی ناگفته بی تو بر لب ماند

چرا کنار من ای ماه من نمی مانی؟

                     ***

بمان بمان که مرا با تو شوق پرواز است

بمان که بی تو مرا آرزو چه بی معناست

مرو که کنج قفس این پرنده ی وحشی

غریب و ساکت و خاموش و جاودان تنهاست

                     ***

مرو که بی تو تن دشت عور پاییزم

که بی تو زاویه ای گنگ و کور و دلگیرم

که بی تو قطره اشکی چکیده بر دامن

که بی تو آتش آهم ، ....که بی تو می میرم

                                                               آخرین روزهای سال ۸۷- یــــــــــــزد

باشد که تیره شام جدایی سحر شود

ای مهربان ترین تو بمان کاین سرای دل

ناممکن است خانه یار دگر شود

یارب تو آگهی ز دعایم که خواستم

هر لحظه مهر او به دلم بیشتر شود

زیباست انتظار چو باشد برای تو

خوش دیده ای که از غم عشق تو تر شود

هستی و زندگی فرانک همه تویی

مرگ است آن دمش که بدون تو سر شود!

من با تمام سینه امیدوارخویش

با هر نفس بنوش زنم جام زندگی

با هر نسیم سرد که از صبح جاری است

گیرم ز بوسه های خزان کام زندگی

نگاه کن  مرا که  با  نگاه تو

برم ز یاد غصه های خویش را

به جذبه ی نگاه مهربان تو

قرار بخشم این دل پریش را

ببین که دست های نیمه جان من

چه آرزو به دل به جای مانده است

برای لمس حس خوب بودنت

در این خیال غم فزای مانده است

بیا بیا که باز چون گذشته ها

دوباره کودکی شویم و شادمان

به خنده خنده ، خوشه خوشه از فلک

 ستاره دست چین کنیم نغمه خوان

بیا که احتیاج من به  روی تو

همیشه در درون من نهفته است

ستاک ِ*  لحظه های خوب شادی ام

از آفتاب مهر تو شکفته است

از آن زمان که رفتی از  کنار من

 اسیر مانده ام در این شب سیاه

 بیا مگر ز شرم ماه روی تو

حصار شب به روشنی شود تباه

-------------------------------------

*ستاک : شاخه ی نورسته

تا هست بن تاک وفرح بخش هوایی

هرگز نکنم از می و پیمانه جدایی

چون خاک شوم از گل من جام بسازید

نوشید و بگویید که ای دوست کجایی

دارم هوس باده نابی که به یک جام

سرمست ز ساقی بستانم  دو سه تایی

گفتا به غلط تاک "نه از بهر نبید است"

من در عجبم زین همه گفتار خطایی

می نوش و مکن شکوه ز بیش و کم دنیا

کاین چرخ ستم پیشه نکردست وفایی

یاد آر شب و دامن صحرا و می ناب

یاد آر که در خلوتمان بود صفایی

پیمانه چنین بانگ برآورد: فرانک!

بی باده گلرنگ در این شهر چرایی؟

دهم شهریور ۸۷ - یزد

به خواهرکم

و همه کودکانی که گل عمرشان را

سرطان می چیند

خواهر کوچکم سلام سلام!

شاد باشی همیشه ی ایام

حال ما خوب  و زنده ایم هنوز

به همین حال بگذرد شب و روز

تو بگو؛  خوش گذشته آن بالا؟

راست است اینکه شادی است آنجا؟

گل من ! ازهمان زمان که پدر

گشت از پرکشیدن  تو خبر

شده دلتنگ وخسته  بدجوری!

بخدا پیر شد  ازین دوری ...

چه بگویم ز گریه  مامان

که ندارد تمامی و  پایان

بعد شش سال از آن شکست هنوز

به اتاقت نبرده  دست هنوز

باورش نیست رفتنت انگار

از غمت گشته ناخوش و بیمار

 ...

وای ،فرناز هر زمان که نگاه

می کنم در اتاق، تو ناگاه :

بینمت ناز و با لبی خاموش

نازنین را گرفته در آغوش ۱

آه ، دانم خیال هست ، خیال

دیدن تو محال هست محال

لیک دانم که  تو در آن دنیا

فارغی زان عذاب جان فرسا

خبری نیست دیگر از سرطان

وان همه رنج در پی درمان

با "لکوماکس" نباشدت کاری ۲

نیست درد نمونه برداری

دانم این لحظه شاد و آرامی

چه غمم هست تا تو خوشکامی

در جهان تو جهل و ظلمت نیست

حاکم مست جام قدرت نیست

در جهان تو فقر و سختی نیست

خبری غیر نیک بختی نیست

در جهان تو مکر شیطان نیست

اثر از میله های زندان نیست

کودک خفته نیمه شب ناچار

نشود با گلوله ای بیدار

سایه شوم جنگ بر سر او

نکشد بی گناه مادر او

...

سوختم در هوای دیدارت

هرکجایی؛ خدانگهدارت

-------------------------------

۱- نازنین نام عروسک فرناز بود ؛ و بین او و فرناز رابطه مادری برقرار بود.

۲-لکوماکس نام یکی از داروهای شیمی درمانی است ، آن زمان بسیار کمیاب بود و حتی یک بار برای خریدنش همه ایران را گشتیم و عاقبت از اصفهان خریدیمش...

نه  به  صحرای  خشــک   زندگی ام                   رود خشکیده ای سراب منی

نه  چو  سیــمرغ  گنگ  و  نا مانوس                   نه چو  رویا میان خواب  منی

معـنی   مهــــر   ،    مــعنی   الفــت                  معنی زندگی ،  شباب  منی

درس  مـن  ،  حرف  من ، معلم  من                  فکر من ذهن  من  کتاب منی

مستی ام ، هستی ام ، جوانی من                  شور من شعر من شراب منی

چشـــمک  پـــولــک   ســـتاره   شب                  رود  آرام    مـــاهتــاب   منی

بر  تــن  ظلــــمت   سپـــــاه  شبــــم                  دم به دم خنجر شهاب  منی

می تـــوان  بــا  تو  تا  سپیــــده دوید                  که  تو  معنـــای  آفتـاب  منی

همچــــو  نی  همنـــوا  به  ناله  و  آه                  در  طـــرب  نغمه  ربـاب  منی

دم  به  دم  گـونه گون  ز  شـوق توام                  هر  زمـان   رمز  انقلاب  منی

ســـــــفر   ســــخت   زنــــدگانی   را                  مثل یک سایه هم رکاب منی

همه  جا  کیست  جاودانه  کجاست؟                 مادرم  ،  مادرم  جـواب  منی

                                جــــاودان  بـــاش ، جــــاودان   "مادر"               

                                     کاخرین  بیت  شعر  ناب منی

                                                                        اول تیر هشتاد و هفت ؛ داخل قطار تهران -یزد سرودم

که روزه  سکوت را خواهم شکست

و آن گلایه های همیشگی ام را

همچون آواری بر سر شماها فریاد خواهم کرد

وحشی می شوم

و هجوم نگاه های معنی دار شماها را پرخاشگرانه در می نوردم

انتقام خواهم گرفت

رنج هاجر را از خلیل

 سکوت مریم بر گناه ناکرده را

 و گلوی فشرده طاهره را

روزگار جنون من نزدیک است...

پای بیرون نهاد چرا که

بازگشتی در کار نبود

آن  که عمری عاشقانه  دوستش می داشت

و تمام ثانیه هایش را قربانی مهر او نموده بود

هم اینک

بجرم گناهی که 

خود از مهر او مرتکب شده بود

از خود می راندش

به گمانم آن هنگام

با خود می اندیشید :

"چگونه است که دلدار من

میلیونها گناه این انسان را می بخشاید اما

مرا به نگذاردن  یک سجده بر انسان

تا ابد از خود می راند"

بعضی روزها ، بوی غرور می دهند ، بوی یک احساس زیبا را دارند ، رنگ عشق به چهره دارند، وجود انسان را لبریز از یک نیروی عجیب می کنند؛ نیرویی که اشک شوق بر گونه های ما جاری می کند...سوم خرداد همیشه برای  من و همه ی ایرانیان یکی از همین روزهاست.روزی که جویبار خون سیاوش های سرزمینمان ، خرمشهر  را از چنگال افراسیابهای  زمانه بیرون کشید.

دوستتان داریم ، ای فرزندان پاک میهن ؛ دوستتان داریم سلحشوران همیشه جاوید.

جویی اگر ز عشق نشانی در این دیار

یابی هزارلاله برباد رفته را

گر نیست باورت که کمانگیر قصه نیست؛

بنگر هزار آرش در خاک خفته را

با پاره پاره ی تن خود باز گفته اند

از عشق خودهزار حدیث نگفته را

             فرانک- ۳خرداد ۸۷

از جان  برای هر سخنت گوش می شوم

گاهی اگر کنار تو خاموش می شوم

 در خاطر منی و ندانم که از چه روست

کز خاطرت چو رنج فراموش می شوم

حاجت به باده نیست که مستی دهد مرا

کز نرگس نگاه تو مدهوش می شوم

در آتشم فکندی و ماندم بر عهد خویش

بنگر که  پاک همچو سیاووش می شوم

آغوش بی هیاهو و آرامم آرزوست

امشب که با خیال همآغوش می شوم

نزدیک یک صبح دوشنبه آخرین روز اردی بهشت/تهران ، خانه ی عزیزترین مادربزرگ دنیا

به اونی که خبر نداره تو این 127 ساعت اخیر چه به روز من اومده:

بیا و برای یه بار هم که شده اینجا شعرمو بخون ، نپرس از من ،که جوابم همون خواهد بود؟ اصلا کی گفته من افسرده ام؟

 سلامم بر تو باد ایران  مهین  خاک  هنرپرور

درودم را پذیرا باش ای از سیم و زر  برتر

تو  را ای  نازنین میهن همیشه دوست می دارم

غبار خاک پاکت را به نقد جان خریدارم

چه گویم  زانکه خاکت بوستانی بیکران باشد

بهای یک وجب خاکت بهشت  جاودان باشد

خلیج نیلگونت ، لاله های واژگونت را

صدای تیشه فرهاد اندر بیستونت را

کویرت ، جنگلت ، دریای زیبای شمالت را

صفای اهل خوزستان و کارون  زلالت را

ستیغ و دره های خرم و زیبای  الوندت

شکوه  بی کران گنبد گیتی ، دماوندت

دلاور پهلوان سیستان  و زابلستانت

سرای عشق و ایمان و هنر ، خاک  خراسانت

دیار بابک و زرتشت ، آذربایحان داری

کهن مرز دلیران بیشه مازندران داری

جهان زآوای کُردت هر زمان در شور می آید

  که  گویی گفتگوی عشق  با تنبور می آید

زعطر نرگست در فرودین مستی دهی جان را

نسیم صبح نوروزت بهار آرد گلستان را

فریدون ها و کوروش ها  به دامن پرورانیدی

بدست کاوه ی بیدار ایران را رهانیدی

دلیل رنج  فردوسی مگر جز عشق ایران بود؟

وگرنه مدحت محمود بهرش سهل و آسان بود

چو از خاک تن سعدی نسیمی دلنشین آید

ز خاک عنبرینش بوی  عشقی آتشین  آید

به نام نامی ات سوگند تا جان در بدن داریم

در این دنیا دلی لبریز از مهر وطن داریم

وطن ، تا پای جان خویش سربازان این خاکیم

فرانک های آزادیم و آرش های دلپاکیم

                                                                             یازدهم اردی بهشت هشتاد و هفت

می کرد به چشمم جلوه گری

من بودم و تنها صورت او

من بودم و شب در بی خبری

***

تک سکه ی سیمین سپید

بازیچه ی سرگردان سپهر

آرام نبود از چرخش تن

یک رو به زمین ، یک روی به مهر

***

می برد مرا همراه نسیم

تا آن طرف دریای خیال

می برد مرا تا پشت افق

می برد مرا با پای خیال

***

در خلوت خاموش من و او

تنها من و او ، تنها تو و من

هرچند که یک دم لب نگشود

از قصه ی ما می گفت سخن

***

مجروح تن قاب شب من

از بیخودی این تیر نگاه

شاید که ببینم بار دگر

سیمای تو در..... آیینه ی ماه

                                                                         فرانک - نیمه شب ۲۲ فروردین ۸۷ - یزد

 آن دم که بعد آن همه  روز انتظار من

باز آمدی  دوباره به سردی  کنارمن

آسان ز خاطرم همه بد عهدی ات برفت

 روشن شد از فروغ رخت شام تار من

دل در  هوای خواهش آغوش مست تو

از کف ربود دامن صبر و قرار من

اما ز آرزوی  خوشش حاصلی نبرد

بیهوده بود امید‌ ِ دل داغدار من

لبخند تلخ تو به تمنای عشق گفت

دیگر خزان شود ز جدایی بهار من

گفتی که هرچه بود گذشت و تمام شد

واین عشق پوچ هیچ نیاید  به کار من

دانستم این که : "دیگری" از تو ربوده دل

دیگر تو نیستی به دگر بار  یار من

پرسیدمت چرا و ندادی تو پاسخی

شاید شدی از این سخنت  شرمسار من

گفتم چه شد حکایت آن روزهای خوب

گفتی که قصه بود و نبود اختیار من

گفتم که قصه ای که به قلبم نگاشتی

کی می رود ز سینه ی امیدوار من؟

گفتی گذار روز و مه و سال می برد

از دل حدیث عشق من و اعتبار من

گفتم ...ولی دگر تو نبودی که بشنوی

رفتی و سوخت آتش غم برگ و بار من

 ***

امروز سالهاست که نقش فسانه ات

مانده ست در میانِ دلِ  بی قرار من

                                                                      فرانک - نخستین ساعات ۱۷ فروردین ۸۷

۲- این غزل محصول مشترک من و مسیح هست!!! (قرمزها از من و آبی ها از مسیح )

کاش می شد که ترا تنگ در آغوش کشم

دست بر صورت و گیسوت و بناگوش کشم

لب نهم بر لبت و پاک ببازم دل و جان

دست از عقل و سر و دین و دل و هوش کشم

تا کی از حسرت اندام تو ای آفت جان

همه شب تا به سحر ناله ی خاموش کشم

آرزوهاست بدل  زان بت مهرو  اما 

چه جفاها که من از نرگس جادوش کشم

فرصتی می طلبم تا که در آغوشش باز

این تن واله ی شوریده و مدهوش کشم

گر چه در خاطر تو نام من عاشق نیست 

 نقش خود بر دل تو  "زود فراموش" کشم...

باز خاکت زنده شد با ارغوان و یاسمین

خنده کن می نوش و از پروردگار خود بخواه

تا بماند جاودان نوروز شادی آفرین

فرانک - نوروز ۸۷

پ.ن۰ :این دوبیت را روز اول فروردین گفتم ولی به دلیل عدم دسترسی به اینترنت ارسالش تا الان زمان برد.

پ.ن۱:سال خوبی را برایتان آرزومی کنم.

پ.ن۲:در سال جدید دوست دارم بهتر از پیش باشم، در همه ی زمینه ها ، بنابراین می خواهم کمتر بنویسم و بیشتر خواننده ی وبلاگهای شما باشم.(و به احتمال زیاد دیگر نخواهم نوشت)

به  فردوسی  آن   پادشــاه   سخن                                ســــــراینده  ی    مهر   مـــام   وطــن

هزاران  ســـلام   و   هـزاران   درود                                  که با عشق شهنامه را خوش سرود

به   راه   وطــــن رنــج بسیـــار  برد                                  "عجم زنده کردن" نه کاری است خرد  

به سی سال تحقیق و عمری تلاش                                بسی  راز  بنهفته  را  کــــرد  فــــاش

دژ    محــکـــــم     پارســی     دری                                ز خـــاک تن اوســـت   چـــون   بنگری

چراغـــی  که   در   تنــدبـــاد    عرب                               خموشی گرفت و نهان  شد  به  شب

ز شمع  وجــودش   فــروزان  نمـــود                                 زبـــــان   را   ز    آلـــودگی ها    زدود

کنـــــون   از  پــس ســال های  دراز                                 به   ســال جدیـــدی  که   آیــد  فــراز

به نـــامـش   مبـــارک شود سال ما                                 کز  او  خــوش شـود  بخت و اقبال ما           

                                          گرامی بود سال هشتاد و هفت

                                          که  بر نام فردوسی پاک    رفت

                                                                                       فرانک - ۱۸ اسفند هشتاد و شش

سالها پیش داستانی فولکلوریک از جوان عاشقی که در شب عروسی معشوقش دوبیتی سوزناک و جانسوزی را به آواز می خواند را از پدربزرگم شنیده بودم و این داستان تاثیرگذار و غم انگیز دست مایه ای شد برای  این قطعه:

درون کوچه ی تاریک ، تنها

مسیری گنگ را بیهوده  پیمود

در این سو روستا خاموش و خالی 

هیاهویی دگر آن سوی ده بود

سکوت کوچه های خالی ده

به سرنا و به دف پیموده می شد

به قلب عاشق بیچاره امشب

از این آوا غمی افزوده می شد

هوا ابر است  و باران شبانه

فرو می بارد از ابر بهاری

دو چشم مرد عاشق دورترها

به یاد " گلنسا" می کرد زاری

به یاد کوزهْ آب و چشمه ساران

تلاقی نگاه و شرم و لبخند 

به یاد حرفهای عاشقانه

میان عاشق و معشوق  دلبند

به پنهانی درون دشت گشتن

نوازش کردن و بوسیدن او

چو می گفتش کلامی از جدایی

به تلخی زاین سخن رنجیدن او

دگر امشب رسید آن شام کز آن

سخن ها بود بین او و یارش

امیدش حسرتی گردید جانکاه

فرو می ریخت قلب بی قرارش

نوای سوزناک تار از دور

به جانش زخمه ای جانسوز افکند

ز بغضش پرده ی انکار برداشت  

شکایت داشت زاین حال از خداوند

به حسرت با خود اندیشید یک دم

که آیا بخت یارش می شود باز

میان اشک های دیدگانش

به امیدی عبث می خواند آواز:                          

«هوا ابراست و ابرای پاره پاره

"نسا" را می برن با شمع و لاله

نسایی جان قدم آهسته بردار

که شاید ...

              ...بخت بازآید دوباره»*

*: دوبیتی میان گیومه همان است که سینه به سینه در میان کویرنشینان به نسل های جدید راه یافته و اتفاقا در آخرین سفر کویری ام ، با آهنگی دلنشین در مایه ی دشتی و همراهی نی از چوپان یکی از همین روستاهای کویری آن را شنیدم.

خواب دیدم که وطن خنده زنان خواهد شد            قیمت نفت به یکباره گران خواهد شد

هشتمین مجلس ما ،    پارلمان خواهد شد            نفس  باد صبا مشک فشان خواهد شد

                            عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

دولت از جیب خودش پول به من خواهد داد          به جوانان وطن حرفه و فن خواهد داد

حق و آزادی  و  اکرام   به  زن  خواهد داد          ارغوان  جام عقیقی به سمن خواهد داد

                        چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

ساعت و لحظه ی پرواز نیابد  تاخیر         سهل و آسان بشود چاپ کتاب و تحریر

وعده دارم بروم از پی  دیدار  وزیر!         گر ز مسجد به "خرابات! " شدم عیب مگیر

                 مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

دیگر از سهمیه بندی تو  نیاری  سخنی        هست  بنزین به فراوانی و ارزان ثمنی   

همه دنیا بخورد حسرت این سان وطنی       ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی

                        مایه نقد بقا را که ضمان خواهد شد؟

«کلمنته» که "شفق" از سخنانش رنجید        ندهیمش  چو کشد خویش ، مگر «تیم امید»!

«کاپلو» نیز شود  بهر  تصدی  کاندید!        ماه  شعبان  مده از دست قدح کاین خورشید

                        از نظرتا شب عید رمضان خواهد شد

فقر را کاهش  بی  حد بشود  در نسبت        شب  عید  از  همه سو کاسته گردد قیمت

روز نوروز به هرسفره فراوان نعمت        گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت

                            که به باغ آمد ازاین راه و از آن خواهد شد

مشکل  هسته ای دولت  دکتر محمود          حل  شود با سه چهار پنج جلسه گفت و شنود      

صلح آید به فلسطین ومسلمان و یهود          مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

                            چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

خواب می دیدم وخوش بود مرا لیک چه سود     خواب زن در همه دوران چو شنیدم  چپ بود!

 گرچه امروز "فرانک"   تو  نیابی  مقصود      حافظ  از  بهر  تو   آمد   سوی   اقلیم  وجود

                              قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

یاد آن  که خاک ایران، در انقلاب بهمن

شد غرق نور ایمان، در انقلاب بهمن

مردم که از حکومت بیداد دیده بودند

گشتند کامگاران، در انقلاب بهمن

با کوچ شاه خائن ، آمد امام امت 

 آخر رسید هجران ، در انقلاب بهمن

خلقی که سهمی از نفت تا آن زمان نمی دید

گشتند سهم خواهان ، در انقلاب بهمن

هر کس که بود عمری زندانی سیاسی

آمد برون ز زندان ، در انقلاب بهمن

اما برای مردم هرگز نداشت سودی

احوال شد پریشان ، در انقلاب بهمن

در گیر و دار تغییر ، شمشیر شرع حاکم

گردید تیز و برّان ، در انقلاب بهمن

جمعی به اسم یاغی ، جمعی به اسم طاغی

آواره و گریزان ، در انقلاب بهمن

قاضی شرع واسلام با حکم رهبر خلق

می کشت سهل و  آسان ، در انقلاب بهمن

ساواک گرچه تعطیل شد، لیک بدتر از آن

دولت نهاد بنیان ، در انقلاب بهمن

وان سهم خلق از نفت ، در جبهه های جنگی

خون گشت و چشم گریان، در انقلاب بهمن

وان وعده های  شیرین،" آزادی و عدالت"

دیگر نگشت عنوان ، در انقلاب بهمن

هرکس که کرد فریاد از ظلم و جور و بیداد

 اعدام گشت پنهان ، در انقلاب بهمن

آزادی بیان و روشنگری مردم

دیگر ندارد امکان ، در انقلاب بهمن

بس کن حکایت تلخ، در سالروز شادی!

لعنت نما به شیطان ، در انقلاب بهمن!

معتکف باز نشینیم به غمخانه ی دل

باز آتش زده غم بر پر پروانه ی دل

شرر از غم به دلی سوخته دارم چون شمع

در شگفتم من از این خنده ی مستانه ی دل

بس که از روی خیال تو به دل نقش زدم

نه خلیل است و تبر چاره ی بتخانه ی دل

لاله رویید ز بس خون دل از دیده چکید

به تن دشت از این کوچ غریبانه ی دل

دل دگر همدمی از دلبر و دلدار نجست

که نماندست به گیتی بجز افسانه ی دل...

هفت بهمن هشتاد و شش

آسمان از ارغوان خون خورشید درخشان سرخگون می شد

دشت  از خون شهیدان روی با گلگونه می آراست

 آسمان سرخ و زمین سرخ است

پهندشت زشت و زیبا  لاله گون گشته

 آسمان زاین زخم کاری غرق خون گشته

نه !

 سرخی خون نیست

 گونه اش  از شرم رنگین است

 آسمان هم شرم می دارد از این بیداد

این چنین ظلمی نیارد یاد

***

شب درون دشت

زان همه فریاد و خون و آتش و شمشیر

غیر پیکرهای بی سر خفته اندر خاک چیزی نیست

اما آسمان امشب

از ستاره نورباران است

صبح فردا

        نوبت رسوایی این نابکاران است

دوباره گیسوی مشکین یار و شام دراز

دوباره دل شب یلدا به روشنی شده باز

هزار و یک شب  مادربزرگ و قصه ی عشق

دوباره قصه محمود و یاد زلف ایاز

به  جشن و شادی  و آوای  "فاخته*" بیدار

"تو ای پری بکجایی" شنیدن  و آواز

به سینه  نیت  فالی به عاشقی کردن

سرود مهر شنیدن ز حافظ شیراز :

"معاشران گره از  زلف یار باز کنید

شبی  خوش است بدین قصه اش کنید دراز"

انار و شیرینی و هندوانه و آجیل

فنای کینه یاران و  آشتی آغاز

دوباره روشنی میهن و غروب  خزان

سرود صلح و صفا در وطن  طنین انداز

احساس من و بیشتر آریایی ها ( چه ساکن ایران ، چه افغانستان و تاجیکستان و چه هر کجای دیگر) نسبت به یلدا تبدیل به یک نوستالژی دوست داشتنی شده و این شعر را ، دیشب با به یاد آوردن یلداهای پارسی ، سرودم.

* فاخته : حسین قوامی فاخته ای ؛ همان که "تو ای پری کجایی" را خواند.

زیر پا جاده ای بی پایان

که به خطهای موازی ماند

که به فرجام نخواهند رسید

مگر آن سوی جهان ، نقطه ای بی پایان

بی نهایت ، بی حد و کران

فاصله بین من و توست همان فاصله ای

که میان من و آن نقطه ی بی حد و کران افتادست.

تا به  کی  ظلم  و ستم بر خلق ایران انگلیس           قرن ها غارت نمودی سهل و آسان انگلیس

خلق ایران  لحظه ای  آرام  و   راحت   نیستند           از چپـــاولـــها  و  استــعــمار  ایران  انگلیس

گاه  آخوند  و  گهی  شاهی  نمـــــودی  کاردار           گاه    روشنفکر  از  ایمان  گریزان   انگلیس

نفت  ایران  می بری  و  مال  ایران  می خوری            با سیاست سالها ماندی کماکان انگلیس

تا رضا شه گوشه ی چشمی به  آلمانها  نمود            گشت  تبعید  و  برون  زاین  خاک و سامان انگلیس

سالها بی بی سی ات در هر کجای این جهان            کرده  بر پا  فتنه و آشوب و طغیان انگلیس 

هر  کجا  دیکتاتوری  باشد  یقین  دانم  که  او             نوکرت باشد وگرچه هست سلطان، انگلیس

خاک ایران  مفت  دادی  جمله  دست  مفتیان             مفت نه با بشکه های نفت پنهان انگلیس

خــاتــمی   و  دوم  خــرداد  و  اصــلاحــات  نیز              بود   از  بهر  فریب  ساده  لوحان   انگلیس

واین  رئیس جمهور  زشت  هسته  باز مهرورز              خدمتت را  می کند  اما دگرسان  انگلیس

تا چه خواهی  بعد  از  این  بر  ملت  دربند  ما              منتظر هستیم طرحت کن نمایان انگلیس

چه انتظار قشنگیست باز دیدن تو

نگاه کردن و گل گفتن و شنیدن تو

به شوق عشق تو در سینه ، دل تپیدن من

به روی شانه ی سست من آرمیدن تو

هنوز بوی تو پیچیده در فضای اتاق

هنوز چشم ، به در مانده بهر دیدن تو

به پای عشق تو یک عمر سرنهادن من

به ناز از من دلخسته پا کشیدن تو

غزال گونه به دشت غریب زندگی ام

ستادن و نگهی و سپس رمیدن تو

چه خوب بود به این آشیانه باز آیی

کبوترا ! نشود باورم پریدن تو

به دشت خشک دلم کشتزار مهر کسی است

نشسته ام به امید فرو چکیدن تو

آذر ۸۶

غروب  غمکده ی  غربتـم  چه    طـولانی است              زمین   کبود  ، هوا تیره  ،  روز  ظلمانی   است

شفق سرای افق سخت سرد و خاموش است              به سوگــواری   شبنم   زمین  سیه پوش است

به    سنگفرش    خیابان      غبار    بنشســته             کلیـــد    قفــل      در    انتـــظار      بشــکسـته

جرس     حـکایت    یاران    رفـتــــه   را    گویــد             پـــری   به   کنج    قفس    هر   نگفته   را گوید

کبــــــوتــران  همــه   سر   زیــــر   پـر  فرو   برده             امید    در    دل   صــحــــرای    قلبــها     مــرده

دگر ز حق حق شبخوان،سکوت شب نشکست             که خون دل به  گلو  ماند و گل  به   روز  نبست

شراب  در  دل  پیمانه  بس  عطشــناک   اسـت             لبش به می شده رنگین و دیده اش پاک است

عشـقه ای  به  گل  ســـرخ  ســخت   پیــچیــده             خزان   شـــکوفه ی    شــــاخ بهـــار   را   چیده

به  شـــهر   روشـــن    آییـــنه    آه   بنشســـته             غبــــار غــــم به ســـر  و  روی  ماه   بنشســته

شکوفه بر  سر  هر  شاخ خشک ، بی جان شد             چو   جغد   بر    سر   این    مرغزار  مهمان شد

شکوفه ای ، شفقی ،  شبنمی ،  ســحرگاهی             دریغ     از    این    همه  رویا به خواب گهگاهی

 آبان ۸۶

این هم نخستین تجربه جدی من در سرودن غزل بود، روزگار شانزده سالگی و هوسهای نوجوانی...یادش بخیر  دبیر ادبیاتمون، آقای رضایی چقدر به به و چهچه کرد بخاطرش! حالا که می بینم متوجه می شم منو با سن و سالم سنجیده نه با شعرم!

از جان  خریدارت  شدم  شاید  خریدارم  شوی           دلداده ی  زارت  شوم  ،  شاید  گرفتارم  شوی

تن خاک  راه  کوی  تو ، دل در خم  ابــروی   تو            پروانه جان سوی تو ، شمع  شب  تارم شوی؟

دیوانه ی  روی  توام  ،   در  بند  گیسـوی  توام            اما نمی دانــم چـرا   ، در  بــنــد  آزارم  شــوی

آن  قدر  دلداری  کنم  ،  از  جان    وفاداری  کنم          چون کودکان زاری کنم   قدری که بیزارم شوی!

من  نیستم  چون  دیگران ،  بازیگر  و  نامـهربان          خواهم به دست آرم دلت تا خود خریدارم شوی

ای وای من  ای وای من  دور از  می   مینای  من         من ماندم و  سودای  من ، باید پرستارم شوی

با بوسه رامت می کنم ، ساغر به کامت می کنم         پابـنـد دامت می کنم ،  تا عاقبـت یـارم شوی!

دلداده ی  رسوا  منم ،  شوریده ی  شـیدا  منـم          در عشق بی پروا  منم باشد که دلدارم شـوی

فرانک -اسفند ۷۷

اسطوره هخامنشی ! پاسبان صلح!

در بستر بلور خود آرام خفته ای

با آنکه خامشی و شکایت نمی کنی

با من به صد زبان سخن خویش گفته ای

در چشمهای مضطربت دوری از وطن

غمنامه ایست ، هدیه به ایران ، به میهنت

*****

سرباز پاک میهن کورش

بخواب خوش

سخت است دوری از وطنت بعد سالها

دوری ز خاک پارسه و این ملال ها

اما ، وطن کجاست؟کجای حکایتیم؟

ما در میان میهن و ساکن به غربتیم!

اندوهگین مباش

آن دم که رهنورد ره میهنت شدیم

واندم که کشورت ز خیانت شود تهی

بار دگر

           به میهن خود

                              پای می نهی...

فرانک - آبان ۸۶

 آرام در مقابل چشمم نشسته بود

انگار سالهاست که تصویری آشنا

از چهره اش به سینه من نقش بسته است...

اما غریب بود!

تصویر شاعرانه و موزون صورتش

در شعر من نشست

وقتی که با وقار

خط نگاه چشم سیاهش به من رسید...

هرگز نخواستم که بداند چه می کشم

تنهایی مضاعف من را ندیده بود

هرگز دمی به خلوت سردم نبرد راه

هرگز دمی روایت پردرد من نخواند

چون سعی کرده ام

در خویش گم شوم

                  با اشک خنده ها!

چون سعی کرده ام

با نغمه قناری محزون در قفس

گلدان و عطر گل

حتی به یک نگه دل خود شادمان کنم

****

یک روز گیج و گنگ که غافل ز سرنوشت

در کوچه باغ خاطره ها پرسه می زدم

شیرین زبان من 

در من نگاه کرد

بی قیدی سراسر آن روز خوب را

با یک سلام خود

بر من تباه کرد

می خواست تا که بار دگر باز بینمش

در جویبار دلکش و موزون شعرها

می خواست تا که از غم دل راز گویمش

اما نخواستم که بداند چه می کشم

از دست سرنوشت

وز بی وفایی مردم دنیا چه دیده ام

باور نمی کنی

تحقیق کن ببین که به "فرهنگ" این دیار

معنای "قلب" را به "تقلب" نگاشتند

ای جاودان ستاره زیبای خاطرات

ای جاودان ترین

 دانم برای من

جز کوله بار خاطره چیزی نمی نهی

و این شعر تلخ را

از برگ برگ خاطره ها پاک می کنی

از چشم های مست و سیاه تو خوانده ام

مفهوم زیست را

مفهوم "زندگی"

صرف است صرف "فعل"

صرف است صرف "عمر"

درد  آشنای من

روزی تو نیز زمزمه ی صرف فعل "رفت"

آغاز می کنی

گویی به زیر لب:

"من می روم ، تو می روی ، او نیز می رود

این چند روز عمر و این خاطرات گنگ

آن دم که همچو برگ خزانی به باد رفت،

............تو هم می روی ز یاد"

                                                                                           فرانک - و باز هم خزان ۸۶

آنانکه نفت را به  فلسطین  عطا   کنند              آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

دردم  نهفته  به   ز    وزیران !   مدعی              باشد  که  از  ذخیره  ارزی  دوا کنند!

چون انگلیس  نقشه  خود  رو  نمیکند              "هر  یک  حکایتی به تصور چرا  کنند"

پنهان کنید چهره وخامش   شوید   باز               زیرا  سر  از  تن   متفکر  جـدا  کننـد

با آنهمه ذخائر سرشار   نفت     و  گاز              "شاهان کم التفات به حال گدا کنند"

گویا  پلیس و   دولت  بیـکـار      آمـدند               کز  جامعه  طراوت و شادی جدا کنند

حرف از حقوق ملی ما بود وکس نگفت               اول  حقوق  شخصی  مردم  ادا کنند

فرانک - پاییز ۸۶

مگذر ، مگذر که بیمناکم بینی

روزی ، روزی نشان من  را جویی

اما ، اما میان خاکم بینی

                                                                      فرانک - زمستان۱۳۸۴

دفتر بودن من

ناگهانی جر خورد

با نگاهی پرغم

سر خود را به عقب گرداندم

مادرم بود  و یکی کاسه خالی از آّب

از پی بدرقه ام

انفجاری ازآّب روی زمین حک شده بود

رنگ خاکستری ابر درآن سوی افق

آسمان را همچون خاطر من سایه روشن زده بود

و فضای اطراف

متبلور چون یخ

من درآن دم صدها

گل نشکفته حرف

از لب خامش او می چیدم

واپسین لحظه که کوچیدن من

با سکوت نگهش می آمیخت

ماهی چشمانش

                  در پس تنگ بلورینه اشک

                                راکد و خامش بود

و تلاشش همه آن

که مبادا یکوقت

قطره ای از سر این جام بلور لرزان

جریان یابد و پهنای رخش فرش کند

و به فریاد نگاهش می گفت:

می روی؟!

                       آه

                               من و خلوت من

                                                       بعد از این با غم دل خواهم ماند

                                                                                                                    فرانک - دیماه ۸۳

برای دنیا که با رفتنش دنیا را نمی خواهم

لحظه های   یخبـندان  ،  لحظه هـای  بـارانی               لحظه های پژمردن ، لحظه های ویرانی

لحظه های دل  کندن ،  لحظه های  مرگ من               لحظه های کوچ  تو  لحظه های طوفانی

لحظه ای که می رفتی ، صدستاره با من بود               درنگاه  حسرت  بار  گریه های  پنـهـانی

لحظه های  کوچ  تو  با  سکوت  من  آمیـخت               کاشکی که می گفتم،مردم ازپشیمانی

آخرین  نگـاه  تو ،  سـاکت  و  صمیـمی   بـود               داغ آن نگاه اکنون حسرتی است،میدانی؟

چون غروب بودم من سرد و ساکت و خاموش                آن زمان  که  دانستم نزد من نمی مانی

خیره  مانده  چشـمانم  چون  پرنده ای   تنها                لحظه های  جان دادن  در حصار  زندانی

از زمــان  دل  کنـدن ،  آســمـان  چشـم  من                 گشته  چون  دل  دریا ، بی بهانه بارانی

آتشـم  به  جان  ریـزد  لحظه ای  که  یـاد آرم                 رفـتی  از کنـار  من  تا  ابد  به  مهمـانی

کاشکی تو هم یک روز بی نشانه می رفتی                  تا ز یـاد  می بردم  یک  زمان پریشـانی

کاشکی نمی گفتی:"لحظه ای که می میرم                 ای همیشه در خاطر،در دلی و در جانی"

رو سفر سلامت دوست من که خوب می دانم                این  سفر  ندارد هیچ  بازگشت و پایانی

                                        در سرای دلگیرم لحظه ای که می میرم 

                                          با چراغ یاد تو، سایه هاست نورانی

تلخ ترین لحظه زندگی آن گاهی است که بدانی آنانرا که دوست می داری دیگر هرگز نخواهی دید

این غزلواره را سال پیش پس از وداع همیشگی با صمیمی ترین دوستم سرودم.

زمانی باز خواهی گشت

در آن روزی که هر گلبرگ

روی موجهای باد می رقصد

و شاخی در دل مهتاب

دست خویش می شوید

و قلبش نرم نرمک

پیش پاهایت فرو افتد

و حتی خط نوری صورت شب را

                                       نمی ساید

به هنگام تلاقی نگه با بیکرانها باز می آیی

******

غروب سرد پاییزی

سکوت دردناک کوچه را

فریاد برگی زیر پاهایت

فرو ریزد

به آوایی پر از اندوه

زبان باد در گوش تو خواهد گفت:

قناری در قفس هرگز

       نه ، هرگز بوی گل

                               نشنید

ایران نگاه کن

بر  قامت بلند و تنومند خویشتن

بر کاوه و فرانک و اسفندیار خویش

بر بیژن و سیاوش و آرش نگاه کن

آری فسانه نیست ، دروغ وگزاف نیست

آرش که جان به راه نجات وطن نهاد

در روزگار نو

صدها هزار آرش در خون تپیده را

در جنگ با عراق

در راه حفظ میهن جاوید خویشتن

با دیده ،دیده ای

ایران ، بیا به خون سیاووش پاک خویش

کاندر میان خاک فتاده نگاه کن

روزی اگر که کین سیاوش گرفته شد

رستم هنوز بود

اینک ولی کجاست

آن رستمی که کین سیاووش های ما

بستاند از جماعت بی شرم تندخوی

روزی اگر که خون سیاووش ریختند

فرزندگان تو

اینک همه سیاوش در خون فتاده اند

    رفتند و نیستند

فرزندگان پاک خود اینک نگاه کن

هرجا نظر کنی همه فقر است و اعتیاد

جمعی کراک و شیشه و تریاک می کشند

سیگار را که کودک ده ساله می کشد

در این خرابه ای، که ز تو باز مانده است

همراه "سیف"* زمزمه ها کرده ام بسی:

"آنکس که اسب داشت غبارش فرو نشست

گرد سم خران شما نیز بگذرد"

چشم امید من

بر انتظار آمدن قهرمان توست

کاوه ویا فریدون یا کورش کبیر

یا نادری دگر مگر آید برون ز جمع

آهسته گوش من

این زمزمه شنید ز مام وطن که: آی

کافی است انتظار

تا کی به  انتظار نشینی که قهرمان

آید برون برای نجات وطن ز بند؟

آن قهرمان تو باش ، دست ددان تو بند