یادداشتهای فرانک

BF?

savareazadi — Sat, 31 Oct 2009 06:21:18 GMT

تن من زخمیه اینجا

توی این بزم شبونه

رخت نور و نقره تنم کن

کاروان یک امشبو مهمونه

۱) سال کنکور بودم که دوست بابک کاستی از فرامرز آصف آورده بود. بر حسب کنجکاوی یک بار اون را گوش دادم و...باور نمی کردم چنین به این کاست و آلبوم وابسته بشم.در حقیقت تا مدتها جزئی از زندگی من شد و مرتب زمزمه ش می کردم.

دیروز دوباره روی کامپیوترم آلبوم جنگ و صلح فرامرز آصف که مشترکا با فرامرز اصلانی اجرا شده را پیدا کردم و دوباره حس اون روزها بهم دست داد.

بعضی از آلبوم ها و آثار تا سالیان سال ماندگار می شوند، حد اقل برای من این جوریه، خیلی از ترانه های قدیمی معین ، حمیرا ، ابی ، سیاوش قمیشی و ...

اما خیلی وقته از نظر من ترانه ی ماندگاری اجرا نشده...

خیلی وقته که آلبوم های جدید موسیقی را بیش از ۵ بار گوش نمی کنم؛ شاید مشکل از منه ، شاید هم کیفیت کارها پایین اومده ،شایدم سلیقه ی من قدیمی شده، نمی دونم واقعا!

۲) دیروز ، دختربچه ی۱۲ ساله ی همسایه که بعضی روزها به دیدن ندا می آید ملتمسانه به من گفت: "خاله! ترا خدا یه عکس از آقا مسیح به من بدید ببرم مدرسه به دوستام نشون بدم؛ آخه همه بچه ها عکس BF هاشون را آوردن نشون دادن، من نمی خوام جلوشون کم بیارم"!!!

دختر هم اگه بود نسل ما بود و تموم شد و رفت!

گزارشی از صبح جمعه ما!!!

savareazadi — Fri, 23 Oct 2009 14:44:46 GMT

صبح موقع جارو کردن ، جاروبرقی خودبه خود از کار افتاد و از بخت بد ، مسیح متوجه این قضیه شد! سریعا جعبه ابزارها را آورد و افتاد به جان جاروی بی زبان!

من: مسیح اگه قراره خرابتر بشه و بره کنار اون سشوار و ماشین ظرفشویی و قهوه ساز که درستشون کردی!! لطف کن و بی خیال شو!

مسیح: نه بابا ، هزار بار جارو برقی خونه ی بابام اینا را سرویس کردم ، فقط یه سرویس می خواد تا درست بشه...

یک ربع بعد ...

من: مسیح تو واقعا بلدی جارو برقی را سرویس کنی؟!

(سخت مشغول بیرون ریختن دل و روده ی جارو است و جوابی نمی دهد!)

ده دقیقه بعد...

من:مسیح جان همین جوری ولش کن عزیز، به همون تعمیرکاره زنگ می زنیم تا بیاد ببره درستش کنه

مسیح:نه ! کاری نداره دیگه !

بیست دقیقه بعد...

(جاروبرقی صدای فجیعی می دهد و مسیح خاموشش می کند!)

من: خوب مسیحم! تو تلاشتو کردی! حالا ببر بذارش کنار اون سه چهار قلم دیگه تعمیری هات ، دیگه کم کم داری خبره می شی تو تعمیر همه ی لوازم خانگی! فردا هم با هم می ریم یه جاروی خوب برام می خری !

مسیح(با خنده): این جارو عمر خودشو کرده بود! غیر قابل تعمیر بود دیگه!

پ.ن:انصافا همیشه هم خرابکار نیست همسر من! اما از هر ۱۰ تا وسیله ۲ الی ۳ تا را موفق به تعمیر می شه!

پ.ن۲:بابام هم همین جوره! همیشه می خواد از سر وسایل تو خونه اوستا بشه! فکر می کنم همه ی آقایون این روحیه را دارند!

savareazadi — Tue, 20 Oct 2009 18:16:18 GMT

عشق یعنی

آن پیرزن روستایی

با چشمان آبی

که از پس هجدهمین سالمرگ شویش

با دستمزد حاصل از رنج پخت نان

با بشقاب های نذری خیرات

بر سر قبر شوهر

پسین هر پنج شنبه

حاضر می شود

و زمزمه کنان

با نوازش سرانگشتانش

غبار از خاک شوهر می روبد

پی نوشت: خود بعینه دیده ام این منظره ی دل انگیز را...

مهر

savareazadi — Tue, 06 Oct 2009 06:11:18 GMT

(1) منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت... سال اول دبیرستان ، جلسه نخست کلاس ادبیات بود که آقای رضایی وارد کلاس شد.پس از آشنایی اولیه با دانش آموزان ، به جای آنکه به درس بپردازد مقداری از دیباچه ی گلستان را برایمان خواند. بعد برای حفظ دیباچه ی گلستان 5 نمره پایان ترم جایزه گذاشت. من و چهار پنج نفری از بچه ها حفظ کردیم .آقای رضایی از همه ما چند نفر خواست گاهی این نثر زیبا را مرور کنیم تا در ذهنمان به یادگار بماند... کلاس ادبیات را همواره دوست داشتم.اما کلاس درس آن سال برایم بسیار دوست داشتنی تر بود.امروز هم اگر گهگاهی دو خط شعری می سرایم از اثر تشویق های این مرد عزیز است.

(2) سال تحصیلی آغاز شده و خدا را شکر می کنم که دانش آموزانم- حتی اون بچه های تخس ته کلاس هم - سر کلاس من آروم هستند.

(3) در همین ابتدای سال تحصیلی خانم مدیر متذکر شدند که خارج از متن کتاب - خصوصا در درس تاریخ- مطلبی به دانش آموزان نگویید؛ ظاهرا در کلاس راپورتچی هم داریم!

(4) دلم برای روستا و بچه های مدرسه تنگ شده ...

غم که می‌آید در و دیوار، شاعر می‌شود
در تو زندانی‌ترین رفتار شاعر می‌شود

می‌نشینی چند تمرین ریاضی حل کنی
خط‌کش و نقاله و پرگار، شاعر می‌شود

تا چه حد این حرف‌ها را می‌توانی حس کنی؟
حس کنی دارد دلم بسیار شاعر می‌شود

تا زمانی با توام انگار شاعر نیستم
از تو تا دورم دلم انگار شاعر می‌شود

باز می‌پرسی: چه‌طور این‌گونه شاعر شد دلت؟
تو دلت را جای من بگذار شاعر می‌شود

گرچه می‌دانم نمی‌دانی چه دارم می‌کشم
از تو می‌گوید دلم هر بار شاعر می‌شود

شعر از زنده یاد نجمه زارع

که 23 ساله رفت

و تنها دفترشعری جاودانه

و بغضی گلوگیر باقی گذاشت

در سوگ مشکاتیان

savareazadi — Wed, 23 Sep 2009 11:41:18 GMT

خزان رسید و ز گلشن نشان نمی آید

غمی رسید که اندر بیان نمی آید

چها گذشت به «دستان»سرا در این «بیداد»

که خامش است و کنون در فغان نمی آید

دگر ز جادوی دستان شاعرانه ی او

نوای دلکش «جان جهان» نمی آید

دلابسوز که امروز «سرعشق» دگر

زساز خامش مشکاتیان نمی آید

savareazadi — Mon, 21 Sep 2009 14:46:18 GMT

دلم گرفته خدا زین زمانه ای که رسید

از این سیاهیِ ناپاک مردمان پلید

ز خنجری که خراشید سینه ی سهراب

ز اشک مادر غمدیده ای که داغ چشید

ز چهره های جفاپیشگانِ زشت نهاد

که نیست بر لبشان غیر شیوه ی تهدید

به گوشه گوشه ی این خاک لاله روئیده

ز خونِ سرخِ جوانان "راه سبز امید"

دلم گرفته خدایا ،نگاه کن کامروز

چگونه قامتِ مامِ وطن ز غصّه خمید

کسی که خود خس و خارِخیانتِ وطن است

گل بهار وطن را به خار و خس نامید

به عاشقان وطن ، تهمت خیانت زد

کسی که خاکِ وطن را به اجنبی بخشید

شما که در پی قدرت چو گرگ خونخوارید

شما که خون ندا را به خاک می ریزید

نمی توان که به ارعاب و زور و خونریزی

ندای حق طلبی را درون ما بکُشید

اگر که خون من اکنون بهای آزادی است

به نام ایران ما رابه خاک و خون بکِشید

فدای خاک وطن باد خون در رگ ما

که سرفراز بود جاودانه نام شهید

تو ای شریف گرانقدر ای شهید وطن

گمان مبر که گل سرخ آرزو خشکید

که خون پاک تو چون سرخی سپیده دم است

سحر شود شب ایران زنور این خورشید

بخند هموطن ، امیّدوار باش به حق

"که هست در پی شام سیاه، صبح سپید"*

* مصرع از غزل معروف هوشنگ ابتهاج است.

**تو فکر برون رفت از بلاگفا هستم...به زودی ان شا الله

***خبر ، هولناک است اما ؛ پرویز مشکاتیان هم رفت...

سراینده ی تصنیف "همراه شو عزیز" و سازنده ی آثاری چون بیداد، قاصدک، دستان و...و بسیاری از آثار برجسته ی سه دهه اخیر موسیقی ایران صبح امروز بعلت ایست قلبی درگذشت...روحش شاد

نوزاد

savareazadi — Sat, 05 Sep 2009 05:54:18 GMT

عاقبت، از پس روزهای بی شمار و انتظاری شیرین ، در نخستین روز شهریور دختر من پا به دنیا نهاد...

آمد ، تا به زندگی من رنگ و بویی دیگر دهد.

آمد ، تا سکوت خانه را بشکند هرچند با گریه هایش...

همه می گن شبیه خودمه ، البته هنوز زوده واسه این که بگیم شبیه کیه

این روزها غرق در شادی ام؛ نمی تونید تصور کنید چه حس خوبی دارم!

پا به ماه

savareazadi — Mon, 03 Aug 2009 14:45:18 GMT

اگه خدا بخواد یک ماه دیگه نی نی ما هم به دنیا می آد...

صدای قلبشو می تونم بشنوم...و واکنش هاش وقتی براش آواز می خونم را میشه حس کرد

خانم هایی که مادر شدن احساس منو در ماه آخری درک می کنند؛ نمی دونم اونهام مثه من استرس داشتن یا نه اما من این روزها به شدت کم خواب شدم، هرشب خواب می بینم موقع زایمان مُردم!!!

حرکتم کند شده...مثه لاک پشت!

مامی تشریفات لازمه را آوردند و آن قدر به من می رسند که هوس کردم هر سال حامله بشم!

هرکو نکند فهمی زاین کلک خیال انگیز...

savareazadi — Mon, 29 Jun 2009 15:47:18 GMT

آنچه مرا به نوشتن این سطور مجبور می کند دفاع از استاد شجریانی نیست که همه ی ایران و بسیاری از جهانیان او را می شناسند.چنین شخصیتی اصولا نیاز به دفاع در برابر لجن پراکنی انصارنیوز ندارد.

توهین به استاد شجریان ، خواننده ی آثار برجسته ای همچون بیداد و دستان و ... که برخی از این آثار در رده ی میراث ملی به ثبت رسیده اند، نشان دهنده ی سطح خفیف شعور و بینش خود اهانت کننده است.

همگان واقفند که هیچ کدام از هنرمندان معاصر ما به اندازه استاد شجریان همراه و همگام با مردم نبوده اند.

-چه پیش از انقلاب که به دلیل سیاستهای ناروای رژیم سابق ایشان تلویزیون را تحریم نمودند.

-چه در جریان انقلاب و این همه اجرای سرودهای حماسی و احساس برانگیز به همراه چاووش.

-چه در دوران جنگ.

-چه آن هنگام که در رودبار و بم ، زمین لرزه های ویرانگر موجب اندوه مردم گشت.

-چه در انتخاب متناسب متن اشعار آوازی با زمان و زمانه.

در تمام این ادوار "مردمی" بودن ، صفت برازنده ی استاد شجریان است.

امروز هم اگر استاد خود را جزئی از خس و خاشاک می داند از روی همین همراهی با اکثریت جامعه است و در واقع چوب همین مردمی بودن خود را می خورد.

در نوشتار انصارنیوز رسانه ی دولتی عامل حفظ موسیقی سنتی ذکر شده ، عجبا رسانه ای که موسیقی را به همراه گل و بته و آبشار و... پخش می کند و حتی فیلم "دلشدگان" را به دلیل وجود ساز های سنتی به صورت نصفه و نیمه و بی سروته نمایش می دهد و کلا از نشان دادن "ساز" هراسناک است به عامل حفظ آثار موسیقی بدل می شود و استاد شجریان که شناسنامه ی موسیقی ایرانی است "غیرمردمی" اطلاق می گردد.

ظاهرا از دید آقایان "هنرمند مردمی" آن کارگردانی است که از یوسف نبی، یوزارسیفی می سازد که در مصر به سفرهای استانی رفته و با تقسیم بندی گندمها ، یارانه ها را هدفمند می کند تا فاصله ی غنی و فقیر را کاهش دهد!

شجریان برای معروف و محبوب شدن به تلویزیون احتیاجی نداشته و ندارد، خصوصا رسانه ی به اصطلاح ملی.اگر شجریان را تلویزیون به شهرت رسانده بود، پس در سی سال اخیر از وی درخارج از کشور نباید استقبالی می شد.

نویسنده ی بی حیا تا آنجا وارد حریم خصوصی زندگی استاد می شود که وی را به تعدد زوجات متهم می نماید.این در حالی است که استاد ابتدا از همسر اول خود جدا شد و پس از آن مجددا ازدواج کرد.

بی شرمی تا آنجا ادامه دارد که همایون نیز بی بهره نمی ماند و به جای نقد اصولی (که البته در قاموس نویسنده جایگاهی ندارد) به تهمت زدن درباره ی رانت و بهره برداری از صداو سیما برای به شهرت رساندن همایون می نویسد.البته این روش اتهام زدن برای مردم ما کاملا آشنا می نماید.

امیدواریم همانگونه که در فحشنامه ی انصار آمده "رئیس غیور(!) صدا و سیما ، صدا و تصویر شجریان را دیگر پخش نکند و موجبات سوء ظن به استاد را فراهم نکند.

آرزوی هر ایرانی این است که بار دیگر به مناسبت یک جشن واقعا ملی ، سرود خاطره انگیز و جاودانه"ایران ای سرای امید" را از تلویزیون بشنود اما؛

امروز دوران "ایران ای سرای امید" نیست و در این بهت و نومیدی که در چهره ی هر ایرانی دیده می شود، تنها چیزی که اصلا وجود خارجی ندارد انتظار رسیدن "سپیده" است.

وقتی "ندا"ی آزادی به خاک و خون کشیده می شود...

savareazadi — Sun, 21 Jun 2009 16:35:18 GMT

با نگاهی به شعر حماسی" آن خس و خاشاک تویی" و از زبان ندا و ده ها جانباخته ی راه آزادی...

حیله و نیرنگ تویی ، جوهر بی رنگ تویی

جغد بدآهنگ تویی ، کشته به منقار مرا

واقعه ی شوم تویی، دشمن این بوم تویی

ضربه ی باتوم تویی، گوشه ی دیوار مرا

کور تویی ، زور تویی، هاله ی بی نور تویی

قاتل منفور تویی ، بسته به رگبار مرا

آن خس و خاشاک تویی، پست تر از خاک تویی

زاده ی ضحاک تویی، نیشتر مار مرا

مصدر ارعاب تویی، جعفر کذاب تویی

جاعل نایاب تویی، کرده ای انکار مرا