بیمار درد عشق و    پرستارم آرزوست                  بهبود  از  آن  دو  نرگس بیدارم آرزوست

ای دیده خون ببار که یک ملتی بخواب                  رفته است و من دو دیده بیدارم آرزوست

بیدار هر که گشت در ایران رود به دار                   بیدار   و  زندگانی  بی "دار"م   آرزوست

تجدید عهد دوره  سلطان حسین شد                  یک   مرد  نو  چو  نادر سردارم آرزوست

ما را به بارگاه شه  ، عارف اگرچه راه                   نبود   ولیک   پاکی   دربارم  آرزوست ...

عارف قزوینی این غزل زیبا را در یادبود یکی از دوستانش در کرمانشاه که در سال 1919 اعدام گردید سرود و ر کنسرت مشهد که به دعوت کلنل محمدتقی پسیان برای جمع آوری هزینه ی بنای مقبره فردوسی برگزار کرد آن را با آوای خوش خواند...