یک تن از آنها کشته نشود!
در همین سال سعید به طبرستان لشکر کشید و این ناحیه که هنوز تحت سیطره ی عرب نبود به دست وی محاصره شد.
آنچنان که در تاریخ طبری(صص ۲۱۱۶-۲۱۱۸) و نیز اخبار ایران از کامل ابن اثیر (ص ۲۹۱) آمده ، در این محاصره حسن و حسین و عبدالله بن عمر و تنی چند از اصحاب نیز حضور داشته اند.
باری ، پس از مدتی مقاومت ، سرانجام مردم شهر تسلیم شده امان می خواهند به این شرط که یک نفر هم از ایشان پس از تامین کشته نشود.سعیدبن عاص نیز شرط را می پذیرد ، اما پس از گشودن شهر ، دستور قتل عام مردم را صادر می کند و تنها یک تن را زنده نگه می دارد.
بدین ترتیب فاتح عرب از عبارت موجود در امان نامه سوء استفاده می کند(و نشان می دهد که برادر حقیقی عمرو بن عاص هست!) . با این حساب که قرارداد می گوید: مردم شهر را امان داده تا یک تن از آنها کشته نشود ،یعنی بقیه باید کشته شوند!
گروهی بر این قولند که حسنین نیز در این کشتار بی رحمانه مشارکت داشته اند و این با روایتی که زین العابدین رهنما آورده همخوانی ندارد ؛ بطوریکه روایت شده ، امام حسین پس از این پیمان شکنی ، سعید بن عاص را لایق حکمرانی مسلمین نمی داند و او را مورد سرزنش قرار می دهد.در واقع این اتفاق را شروع اختلاف سلیقه میان حسین(ع) و بنی امیه می دانند.
از سوی دیگر چنانکه کورت فریشلر می نویسد ، "خاندان علی ، طوری به ایرانیان علاقمند بودند که مردم ایران آنها را به چشم عرب نمی دیدند".همین طور "در دوره ی پنج ساله ی خلافت علی (ع) ایرانیان با اعراب نمی جنگیدند".*
از دیگر دلایل نزدیکی میان خاندان علی و ایرانیان ، ازدواج شهربانو ، شاهدخت ایرانی با امام حسین بود که سبب شد ایرانیان فرزندان حسین (ع) را وارث فره ایزدی شاهنشاهان باستانی ایران بدانند و با آنها به احترام بیشتری رفتار کنند.**
همین قرابت و نزدیکی میان ایرانیان و امام حسین موجب شد در واقعه ی عاشورا سی نفر از ایرانیان به حسین (ع) بپیوندند و در راه او کشته شوند.***
با در نظر گرفتن این عوامل و همین طور شخصیت آزادمردی فرزندان علی (ع) این گمانه زنی درباره ی امام حسن و امام حسین بسیار دور از ذهن است.حسینی که پیامش در روز عاشورا به تمام انسانها در سراسر تاریخ این بود:
اگر دین ندارید ، لااقل آزاده باشید...
--------------------------------------
برخی منابع و مآخذ:
* امام حسین و ایران - کورت فریشلر ص ۵
**ن.ک ایران در زمان ساسانیان ، آرتورکریستنسن ص۳۶۴
***امام حسین و ایران - کورت فریشلر ص ۱۹۷