پس از مرگ کوروش مدت زمانی قریب ۲۰ سال ایران دقایقی بحرانی را پشت سر نهاد تا فرزندی پاک از سرزمین پارس دوباره کشور را به ساحل آرامش رسانید و او کسی نبود جز داریوش بزرگ.

داریوش پس از آرام نمودن نواحی اطراف ایران خواست برای تجلیل از کوروش کبیر جنازه او را به پارس منتقل کند.

شش ساعت قبل از ورود جنازه به شهر پرسپولیس ، به داریوش خبر نزدیک شدن آن را دادند . شاهنشاه با  درباریان تا بیرون شهر به استقبال رفتند.نوازندگان آهنگهای غم انگیز می نواختند و سه هزار نفر از سرداران و سربازانی که در جنگهای کوروش با او بودند ، بدون سلاح و با حالتی افسرده و غمگین به دنبال مشایعین جنازه می آمدند .

گردونه سلطنتی کوروش و تابوت طلایی در وسط آن پیدا شد.تاج شاهنشاهی بر روی تابوت می درخشید.

همین که به نزدیکی دروازه شهر رسیدند داریوش دستور توقف داد و خود با چهره ای غم بار بر فراز گردونه رفت .تابوت را بوسید و با کوروش راز ونیاز کرد.همه حضار خاموش شدند.قدرت یک شاهنشاه در مقابل ابهت شاهنشاه از دنیا رفته سر تعظیم فرو می آورد.به فرمان داریوش جنازه را به قصر کورش بردند و مردم تا سه روز با احترام از برابر آن می گذشتند و تاجهای گل بر نعش او می نهادند و مغها بر سر او سرودهای مذهبی می خواندند.

روز سوم با همان تشریفات جنازه را به سمت پاسارگادحرکت دادند.مردم از همه جا برای شرکت در مراسم سوگواری شاهنشاه خود بر سر راهها می آمدند و گلها نثار می کردند.در بیشه سبز و خرم کنار نهر کر بنایی مکعبی ساخته بودند که آرامگاه ابدی کوروش کبیر بود

آنگاه که تابوت به دخمه سرازیر می شد قطرات اشک بود که بچهره جوانان پر شور و بر ریش سپید سالخوردگان می غلطید.

با اصرار داریوش مردم مغ را با کوروش تنها گذاشته و به اتفاق هم به پرسپولیس باز گشتند ، در حالی که هنوز آثار ماتم بر چهره ها بر جا بود...