اولین  خیزش مردمی در برابر سپاهیان پیروز و چیره ی تازی در سال 16 هجری رخ داد. به کوتاهی چند روز پس از پیروزی سپاه سعد وقاص در نبرد جلولاء فرماندهی دلیر به نام آذین که خود فرزند هرمزان از بزرگان سپاه ایران بود  ایرانیان را به برخورد و ستیز و بیرون راندن بیگانگان از مرزهای کشور خود فراخواند. سعد وقاص ، ضراربن خطاب را با سپاهی بزرگ از اعراب به سوی آنان  فرستاد.در دشت ماسبذان (ماسپدان) دو سپاه به هم برخوردند و جنگی شدید در گرفت. لشکری خرد از مردم ماسبذان لرستان در این نبرد دلاورانه او را همراهی کردند و تا آخرین تن جان باختند.

آذین پس از جانفشانی های فراوان و مقاومت بسیار در پایان به دست ضرار دستگیر و سرش از تن جدا شد.سپاهیان تازی تا نزدیکی سیروان جلو رفته و ماسبذان را گرفتند.

زنان و کودکان و سالخوردگان آن شهر به کوه ها گریختند و پس از مصالحه و توافق با پرداخت جزیه به شهر بازگشتند.