یادداشتهای فرانک

به راستی سهم شاملو در ادبیات معاصر ما غیر قابل انکار است و هر کدام از آثار و کتابهایش به تنهایی برای اثبات بزرگی او کافی است.در میان شعرهایش ، انتخاب بهترین و زیباترین کاری است دشوار و من مجموعه ی "هوای تازه " را خیلی خیلی دوست دارم.

شخصیت منحصر به فرد و گاه لجوج  شاعر مدایح بی صله که در کمتر شاعری می توان سراغش را گرفت ستودنی است.او هرگز حاضر به تسلیم شدن در برابر خواسته های نابجای دیگران نشد  و این عدم تسلیم به قیمت سانسور وسیع افکار و کتابهایش تمام شد.

و تنها جایی که بسیاری از شاملو دل آزرده شدند ، اظهار نظرهایش در باره ی فردوسی و نیز موسیقی ایرانی بود؛ سخنی که گفتنش از شاملو دور از انتظار بود...

سرنوشت احمد شاملو  نیز همچون بسیاری از دیگر هنرمندان و نامداران این سرزمین به گونه ی تلخی رقم خورد و کوچکترین سپاسگزاری را سردمداران فرهنگ این دیار از او به عمل نیاوردند.

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن.